|
1753 -
nastąpiło odłączenie
klasztorów konwentualnych na Śląsku od prowincji macierzystej -
czeskiej i od prowincji morawskiej. Oderwane od macierzystych
prowincji klasztory utworzyły, pod presją rządu pruskiego, odrębną
prowincję, której nadano nazwę świętych Jana Nepomucena i świętej
Jadwigi. Prowincja istniała do 19.11.1810 r.
1754 -
19 lutego wielkie okno chóru w kościele zostało wgniecione i
zniszczone przez silną wichurę.
1783
- 22
czerwca klasztor bardzo ucierpiał na skutek powodzi.
1810 - 25
maja
w jedną z wież kościoła uderzył piorun, który zniszczył zegar.
1810 - 24
listopada
w okresie likwidacji klasztoru na mocy ustaw
sekularyzacyjnych, w kłodzkim konwencie mieszkali: Maciej Theiner z
Iławy na Śląsku, ostatni gwardian, Antoni Grundel z Osieka, Ernest
Flegel z Kłodzka, Auxent Hiłbner z Lwówka oraz Modest Niegelze i
trzej bracia.
1811 -
z powodu
sekularyzacji ostatni zakonnik opuścił klasztor „na Piasku". Kościół
zatrzymano jako pomocniczy dla parafii. W budynku klasztoru w latach
1813-1918 urządzono szpital garnizonowy. Refektarz stał się
magazynem wojskowym. Jedynie w latach 1834-1836 odprawiano w nim
nabożeństwa
Kłodzko w roku 1811
1828 -
budowa
dodatkowych pokoi nad refektarzem klasztornym.
1867
– 1869
- wzniesiono nowy szpital (na Jurandowie) z klasztorem i kaplicą
sióstr franciszkanek szpitalnych (obecnie kościół Niepokalanego
Poczęcia NMP). |
1915
- 21
kwietnia, podczas posiedzenia definitorium prowincji świętej
Jadwigi, omówiono możliwość erygowania w Kłodzku nowej placówki
franciszkańskiej (po minorytach). W refektarzu klasztornym mieściło
się chwilowo Kłodzkie Muzeum Ojczyzny.
1915
- 23
czerwca generał Zakonu wydał zgodę na powstanie nowego
klasztoru. To była pierwsza po sekularyzacji placówka zakonna w
Kotlinie Kłodzkiej. Franciszkanów w Kłodzku powitał w imieniu
arcybiskupa Pragi proboszcz miejski, ks. prałat Wilhelm Scholz.
1918
- 24
października kapituła prowincji postanowiła, że następujący
bracia będą rezydować w Kłodzku: O. Franciszek Czech,
O. Julian Kohlsdorfer, O. Cherubin Kunert i O. Bruno Pietsch.
Klasztor
otrzymał tytuł Matki Bożej Dobrej Rady.
Do 1921 -
miejscem centralnym pracy duszpasterskiej franciszkanów była Góra
Maryi, ponieważ bracia nie dysponowali jeszcze kościołem w Kłodzku.
Stamtąd ojcowie jeździli głosić kazania (kroniki wymieniają 12
miejscowości), odprawiali tam msze święte, spowiadali, prowadzili
misje święte. Ojcowie regularnie dojeżdżali z pomocą duszpasterską
do Szczytnej. Prowadzone były długie pertraktacje z rządem, bo
klasztor był szpitalem wojskowym, ale nie odpowiadał współczesnym
wymaganiom higieny. Został zbudowany do innych celów. Ostatecznie
ministerstwo skarbu przekazało urzędowi finansowemu parter i część
pierwszego piętra, a pozostała część pierwszego piętra i całe drugie
(z osobnym dojściem) oraz ogród przekazano franciszkanom na zasadzie
dzierżawy. W urzędzie miejskim odbyło się spotkanie zakonników z
władzami Kłodzka. 14 września zakonnicy przeprowadzili się z Góry
Maryi do klasztoru w mieście. Położony zaledwie około 5 minut od
dworca kolejowego Kłodzko - Miasto klasztor minorytów (od tego
momentu franciszkanów) otrzymał adres: Minoritenstrasse 1. Kościołem
zarządzał kuratus (proboszcz), ustanowiony przez urząd
Książęco-Arcybiskupi. W tym też kościele ojcowie pomagali
duszpasterzom, odprawiając codzienne msze święte i słuchając
spowiedzi. Urządzono prowizorycznie pokoje (cele) zakonników,
kuchnię, refektarz (jadalnię), kaplicę i bibliotekę. W dniu
przeprowadzki z wizytacją kanoniczną przybył wizytator generalny, o.
Bonawentura Blattmann. Przeprowadził ją w pustym domu na Górze
Maryi. |